27-06-08

Vertrouwen...

Speciaal voor jou mijn zoon...

Maanden lang hebben we gepraat over groter worden, verantwoordelijkheden nemen, eerlijkheid, vertrouwen, toekomst, vrienden, vriendinnen... ja zelfs over verliefdheid, over seks.

Je bent geen kind meer, je bent op weg naar de moeilijkste fase in je leven... 'volwassen worden'..., zij het met vallen en opstaan, vaak kruipen maar toch weer verdergaan.
Elke dag een stapje dichterbij.

Het afgelopen schooljaar hebben papa en ik vaak met de handen in het haar gezeten, hoofdschuddend elkaar aangekeken, onze eigen puberteit in ons achterhoofd, jou de les gespeld, herhaald, gehamerd, ja soms zelf gehuild...

Nu nog zie ik je ogen wegdraaien, hoor ik je opmerkingen die soms als een mes door mijn hart sneden..., zuchtend en stampvoetend ging je naar boven, de schoolboeken die vaak dichtbleven, werkjes die niet werden afgemaakt..., soms waren je ogen net als vuurpijlen, jouw tranen die ook mijn hart lieten bloeden...

Telkens weer zag ik ook de pijn en het verdriet terug bij mijn vader en moeder wanneer ik weer eens over de schreef was gegaan... De beelden die weer terugkwamen... mijn eigen puberteit.
Vandaar ook lieve schat, dat we weten waar jij doorheen moest en nog zal moeten... nog héél lang... vandaar ook dat we je alleen maar wilden helpen.

Elke keer weer moest er gegoocheld worden met zware begrippen zoals vertrouwen, eerlijkheid, respect,...
Je snapt nu de betekenis van een welgemeende 'sorry', iets wat vele volwassenen niet eens kennen, en geloof me... je gaat het vaker zelf moeten zeggen dan dat iemand het jou zal zeggen. Maar lieve schat, daar kom je zelf ooit nog wel achter.

We zijn nu eind juni, je was al die tijd zo eerlijk tegen mij om te vertellen wat er soms fout liep op school en hoe dat kwam.
Je gaf toe dat je het allemaal een beetje liet 'hangen', dat je met je hoofd niet bij je studies was, dat er zoveel andere leuke dingen waren...

Maar... mijn lieve zoon... op een bepaald moment gaf ik je mijn vertrouwen, iets waar je hebt moeten voor vechten,iets wat je moest bewijzen en verdienen... maar je kreeg het!

Je hebt ons vertrouwen met respect behandeld en bewezen dat je dat vertrouwen daadwerkelijk waard bent, niet alleen door je behaalde resultaten maar zeer zeker ook door je inzet voor je studies. Je spontane hulp als mama het druk had, je aandacht voor Figo en Charlotte, en nog zoveel kleine verantwoordelijkheden die je stilaan spontaan op je neemt...!

Proficiat lieveke, voor je prestaties, voor je respect, je dankbaarheid en vooral voor je eerlijkheid!
Jij bent ons vertrouwen meer dan waard!

Ik wens je dan ook een zeer leuke vakantie!

M&M

 

03-09-07

... maar vanavond...

Vandaag de eerste schooldag...

Na twee maanden is het zover... En eigenlijk was ons 'puberke' ook blij dat hij al zijn vrienden terug zou zien.

Benieuwd naar de nieuwe leerlingen en misschien ook wel nieuwe leerkrachten...

Maar ik met mijne grote bek... Ik liep deze middag toch een beetje onwennig thuis rond hoor... Geen 'Mama wat eten we'.... 'Moet je alweer weg'... 'Wanneer ben je er weer'.... Geen gezeur en geen geklaag maar ook geen warm welkom hé....! Tja... En al halen ze soms het bloed vanonder de nagels uit... je hebt ze toch zo graag kortbij hé.

En ik zou 'ik' niet zijn moest vanavond zijn lievelingsgerecht niet klaargemaakt worden... En eigenlijk verheug ik mij al op het relaas van de dag... !

 M&M

14:42 Gepost door M&M in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: moeders, pubers, school, eten, gedachten |  Facebook |

Moeder en zoon!

Gesprekske tussen moeder en zoon....

En een opluchting dat het was.... ;-)

M&M

Back to school!

Fijne eerste schooldag aan iedereen!

M&M

 

 

28-08-07

Nog 6 keer....

Een aantal maanden terug telde ik de dagen af... uitkijkend naar de zomermaanden, de vakantie, ontstressen, lekker niks doen, geen wekkers... gewoon genieten van de zon, en verder niks...!

De zon? Tja hoe ziet die er weer uit...? Er bestond ook nog zoiets als een blauwe lucht zeker? We zullen ze maar van 't lijstje schrappen, want vaak hebben we haar niet gezien, laat staan dat we van haar genoten hebben.

Vakantie? Hoe lang zijn we al weer terug aan 't werk? Allez, ik hoor sommigen al denken... Werken?????

De vakantiefoto's is al wat er ons nog rest samen met de leuke herinneringen aan de 'zon', helblauw water en lucht, lekker eten, cocktails... het lekker niks doen..., geen wekker... Iedereen die je steeds met een lachend gezicht voorziet van alles wat je hartje maar verlangt... Mooie tochtjes en adembenemende uitzichten... Geen stress en de enige bekommernis was ' wat kiezen we nu om te eten? ' Pfff... Gaan we echt niet terug?

Geen boterhammetjes smeren, geen gezaag om een minder goede toets... geen voetbalschoenen kuisen... Alles gebeurde op een rustig tempo, geen stress om iets op tijd afgehandeld te krijgen ... Morgen was er immers nog een dag.

Dit klinkt allemaal zo zalig... ik weet het...!

Maar ben ik nu echt de enige die de dagen aftelt tot het maandag is....? Terug naar school... eindelijk... geen zeurende pubers die klagen over het weer, niks op tv, geen voetbal... Mama moet je weer gaan werken? Wanneer ben je terug? Gaan we nog ergens naartoe? Moet ik nu al gaan slapen? Ik moet toch voor niks op? Mama ik verveel mij? Mama dit en mama dat...!

Eigenlijk wil ik maar aangeven dat het voor die gastjes ook tijd is hoor. De verveling slaat toe en ze missen hun maatjes en het plagen van de leerkrachten denk ik!

Dus aan alle lesgevende individuen hier op aarde... Ik leg maandag met veel vreugde en plezier, alle opvoedkundige taken tussen 09u en 16u, in jullie welbevoegde handen!

Maar eerst ... nog 6 keer slapen..... ;-)